192
ANDRAE
LIBAVII
D.
At
ad
nos
nondum
illa
lux
peruenit.
Fal¬
sitatum
argumenta,
&
tenebrarum
plena
plaustra
ex
scriniis
Neoparacelsicis
acce¬
pimus.
Lux
vbi
est?
Notum
est,
eiusmodi
nouitios
agyrtas
primis
diebus
ex
nouita¬
tùm
turba,
quas
vulgus
auide
arripit,
&
repente
admiratum
in
coelum
tollit,
ali¬
quantulum,
vt
flamma,
emicare;
sed
ex
stipula.
Itaque
simul
illucescunt,
&
con¬
flagrant
breui.
Commouit
Paracelsus
vni¬
uersam
auri
cupidorum
hominum
ler¬
nam.
Quoti
iam
sunt
à
quibus
excolitur?
Suo
se
inuento
praedicant
multi,
&
cadunt
vna.
Paracelsicus
qui
dici
velit
rarus
com¬
paret;
isque
non
nisi
organicen
vitiosi
ce¬
rebri,
auri
faber
non
satis
sanus,
pastor
fu¬
gitiuus,
Iurista
iniquus
&c.
Ex
medicorum
schola
&
professione
quis
est
qui
isto
gau¬
deat
praeceptore?
Simili
fato
illucescet
Neoparacelsus.
Hic
pro
veritate
illuces¬
cente
scribere
voluerat
falsitatem
ex
infer¬
nis
tenebris
reuocatam;
Id
enim
ex
re
nas¬
citur,
&
consequens
est
ex
inverso.
Hoc
ei
concedimus
lubentes.
Videtur
autem
autor
sibi
arrogare
nes¬
cio
quid
noui
ex
inuento
aliquo
priuato,
quo
tamen
Paracelsista
argui
cupit.
Nàm
puluerem
quendam
inuenit
vtllem,
ad
medicandum,
vt
aiunt,
de
quo
ad
nos
a¬
liqua
portiuncula
peruenit.
Salem
veneris
appellat.
Agyrta
no¬
ui
grati,
ve¬
teres
despe¬
cti.
Sal
veneris.