PVERORVM
217
consumit
ea,
non
tamen
omnes
rerum
par¬
tes,
sed
dimittit
cineres
&
carbones.
Sed
me¬
dicina
nostri
lapidis
non
dimittit
aliquid
in
rebus,
sed
res
totaliter
conuertit
à
sua
for¬
ma
in
suam
essentiam.
Est
enim
medicina
nostra
sicut
fauilla
ignis,
quae
in
actu
aug¬
mentatur,
&
augetur
in
quantitate,
vt
dicit
Hermes.
Et
in
tantum
augmentatur
&
mul¬
tiplicatur,
quòd
oportet
operantem
ex
illo
ab
actione
cessare
adtempus
tędio
affectus.
Et
hoc
est
venenum,
de
quo
se
philosophi
ia¬
ctauerunt,
cum
quo
lapides
viuificauerunt,
quorum
naturae
fuerunt
diminutę.
&
redu¬
xerunt
eos
ad
naturam
temperatam.
Quare
honora
lapidem
nostrum.
Hermes
dicit:
Cum
lapis
noster
ad
suum
terminum
peruenerit,
nihil
eo
subtilius
videtur.
Non
ergo
miremini,
si
corpora
super
coe¬
lestia
sunt
in
se
incorruptibilia,
cum
in
infe¬
rioribus,
in
natura
incorruptibilitas
sit
re¬
perta,
nullique
aliorum
corporum
inferio¬
rum
subiecta.
Nam
si
lapis
noster
staret
in
igne
vsque
ad
nouissimum
diem,
nunquam
consumere¬
tur,
nec
transmutaretur.
Et
subdit
idem
Her¬
mes
dicens:
Cum
ad
eius
finem
perueni,
tale
gaudium
mihi
fuit,
quale
nunquam
die¬
bus
vitę
meę
habueram,
videns,
quod
tanta¬
essentia
sine
elementali
materia
in
his
infe¬
rioribus
possit
detineri.
O
natura
maxima
oo
5