722
DE
SECRETIS
ostendimus,
vbi
rationibus
philosophicis
fi¬
dei
tamen
nostrae
consonis
veterum
philoso¬
phorum
errores
palàm
fecimus,
eosque
pate¬
facta
veritate
confutauimus.
At
verò
quae
sint
perfectae
virtutes,
quibus
vinculum
nostrae
cum
Deo
coniunctionis
describitur,
suo
forsan
tem¬
pore
docebimus,
si
licuerit
Ethices
Christia¬
nae
formulam
in
lucem
proferre.
Caeterùm
vt
secretum
quod
proponimus,
intelligatur,
sci¬
endum
est
Deum
(vt
qui
perfectissimè
bonus
sit)
nihil
acceptare
quod
quantumlibet
ma¬
lum
existit:
Nouimus
autem,
&
fateri
quis¬
quis
nouit
cogitur,
non
saltem
imperfectum
es¬
se
quod
in
nobis
est
bonum,
seu
voluntatis
seu
quis
intellectus
virtutes
examinet,
sed
etiam
vitijs,
&
erroribus
conspurcatum.
Quamob¬
rem
si
Deo
coniungi
velimus,
praeteritorum,
&
futurorum
habenda
est
ratio:
Praeteritorum
quidem
vt
expientur
mala
quae
iam
perpetra¬
ra
sunt:
Futurorum
verò
vt
mens
nostra,
vo¬
luntasque
ab
omnibus
erroribus,
&
vitijs
ex¬
purgentur
optimè.
Hoc
fieri
neutiquam
po¬
test:
Illud
verò
fiet
hac
ratione,
si
poenas
in
aeternum
vsque
reprobationi
defestinatas
su¬
stineamus.
Haec
est
vera
philosophandi
ra¬
tio,
quae
nos
in
desperationem
deducit,
vt
vi¬
ribus
&
iure
destituti
Diuinam
gratiam
implo¬
remus.
Secreti
quidem
haec
prima
pars
est,
quam
percepisse
volunt
Aristotelem,
cum
moriturus
exclamat
ENS
ENTIVM
miserere
mei,
&
ob
hanc
deprecationem
eum
aliqui
saluum
fore
credunt:
Ego
verò
vt
nulli
salutem
detrahere
possum,
ita
nullum
quoque
propterea
saluan¬
dum