LIBER
XV.
723
dùm
esse
iudico,
si
Dei
gratiam
implorauerit.
Deus
enim
iustus
est
necessariò,
at
misericors
non
item:
Cùm
Deus
dum
seuerè
iustitiam
exequitur,
Deus
sit
etiam
absque
misericordia.
Quoniam
ergo
iustus
quidem
absque
misericor¬
dia
potest
esse
Deus:
at
verò
misericors
absque
iustitia
vice
versa
non
est:
Ob
id
vt
Diuinam
exoremus
misericordiam,
aliqua
nobis
opus
est
iustitia.
Sed
vbi
nam
haec
iustitia
quaeretur?
An
in
nobis,
vel
in
alio?
Vtique
seu
sit
in
no¬
bis
seu
sit
in
alio
quaerenda,
duo
ad
eam
iusti¬
tiam
omnino
requiruntur,
nimirum
vt
pati¬
endo
sufficiens
poena
luatur:
Dein
vt
agen¬
do
Deo
perfectè
obediatur.
Neutrum
in
no¬
bis
est.
Nam
si
peccatorum
poenas
examines,
aeterna
sunt,
&
nullo
eluibiles
tempore:
Sin
au¬
tem
dicas
hanc
aut
illam
poenam
satis
esse,
toto
coelo
aberrabis,
cum
vinculum
nostrae
cum
Deo
coniunctonis
etiam
leuissimo
peccato
dissolua¬
tur.
At
hoc
dissoluto,
aeternae
foelicitatis
haere¬
ditas
abrumpitur.
Praeterea
quod
vt
Deo
con¬
iungamur,
perfecta
requiritur
obedientia,
quàm
haec
à
nobis
aliena
sit,
satis
intelliget
qui
perfecta¬
rum
virtutum
naturam
agnouerit,
in
quibus
nil
vitiosum
admittitur.
Vbinam
ergo
iustitiam
ex¬
quiremus,
cuius
adminiculo
ad
exorandam
Dei
misericordiam
aditum
habeamus?
Methodica
morborum
curatio
est,
vt
mali
causas
intueamur;
&
eis
applicentur
remedia
contraria.
Philosophi
tis
demonstrationibus
aliàs
docuimus
humanum
genus
à
duobus
primis
parentibus
incoepisse,
non
naturali
quidem
modo.
Sic
enim
ab
alijs;
vt
nos
facti
fuissent,
quibus
posteriores
censerentur:
Sed
Z
2