LIBER
XV.
732
nem
vocant,
&
quae
sit
actiua
portio
scientiae
na¬
turalis,
quae
naturalium
virtutum
adminiculo,
ex
mutua
earum
&
oportuna
applicatione
ope¬
ra
edit
supra
omnem
admirationis
captum:
Qua
magia
Aethiopes
maximè,
&
Indi
vtebantur,
vbi
herbarum,
&
lapidum,
caeterorumque
ad
id
spec¬
tantium
facultas
suppetebat.
Eius
meminisse
vo¬
lunt
Hyeronimum
ad
Paulinum,
vbi
ait
Apollo¬
nium
Tyanaeum
fuisse
magum,
seu
philosophum
vt
Pythagorici.
Eius
etiam
generis
fuisse
magos
qui
Christum
natum
muneribus
inuisentes
ad¬
orauerunt,
quos
euangeliorum
interpretes
ex¬
ponunt
Chaldaeorum
philosophos:
Quales
fue¬
runt
Hiarchas
apud
Bragmanas,
Tespion
apud
Gymnosophistas,
Budda
apud
Babylonios,
Nu¬
ma
Pompilius
apud
Romanos,
Zamolxides
apud
Thracas,
Abbaris
apud
Hyperboreos,
Hermes
apud
Aegyptios.
Zoroastes
Oromasi
filius
apud
Persas.
Nam
Indi,
Aethiopes,
&
Chaldaei,
&
Persae
hac
maximè
praecelluêre
magia.
Qua
idcir¬
co
(vt
narrat
Plato
in
Alcibiade)
imbuuntur
Per¬
sarum
regum
filij.
vt
ad
mundanae
Reipublicae
imaginem,
suam
&
ipsi
rempublicam
admini¬
strare,
distribueréque
condiscant:
Et
Cicero
in
Diuinationum
libris
ait,
neminem
apud
Persas
regno
potiri,
qui
prius
magiam
non
didicerit.
Magia
itaque
naturalis
ea
est,
quae
rerum
omnium
naturalium,
atque
coelestium
vires
contemplata,
earumque
sympathiam
curiosa
indagine
scrutata,
reconditas
ac
latentes
in
natura
potestates
ita
in
apertum
producit:
Inferiora
superiorum
dotibus
tanquam
quasdam
illecebras
sic
copulans,
per
eorum
mutuam
applicationem
ad
inuicem,
vt
exinde