958
DE
SECRETIS
quid
se
ipsum
sustinere
videtur.
Sic
abacus
pla¬
nus
A
B,
&
baculus
C
E,
cuius
exterior
pars
sit
sub
ansa
D
situlae
plenae
aqua
G
F
H,
&
inter
ba¬
culum
C
E
&
F
situlę
imum
collocetur
E
F
lignum
rectum
arctè,
vt
dilabi
non
queat,
dico
situlam
pe¬
dere
nec
cadere.
Constat
enim,
quòd
cùm
F
sit
imum
situlae
quòd
baculus
E
F,
&
F
grauitatis
centrum,
&
centrum
terrae,
quod
sit
K,
&
centrum
situlae,
quod
sit
L,
sunt
in
vna
recta
linea,
quae
sit
K
F
L
E.
Si
igitur
situla
cadet,
vel
per
rectam
F
K,
vel
prius
inclinabitur
latus
aliquod,
vt
G
vel
H,
Si
igitur
inclinetur
versus
H
in
M,
duco
K
M:
quia
igitur
duae
lineae
veniunt
ex
K,
K
F,
&
K
M,
ad
circulum,
&
K
E
transit
per
centrum
circuli,
id
est,
situlae,
erit
ex
demonstratis
ab
Euclide
in
ter¬
tio
elementorum
K
F
minor
K
M:
igitur
centrum
grauitatis
F,
elongatum
est
à
centro
terrae
K
spon¬
te,
igitur
motu
naturali
graue
ascendit,
quod
esse
non
potest.
Non
igitur
situla
descendit
inclinan¬
do
se
ad
aliquam
partem.
Sed
neque
per
rectam
K
F,
quia
angulus
F
E
C
rectus
est,
&
constans,
descendente
D
in
L
ducatur
L
B:
igitur
aequalis
est
E
B:
igitur
cùm
L
B
opponatur
recto
vel
per
quintam
primi,
triangulus
L
E
B
duos
rectos
ha¬
bebit,
vel
maiori
angulo
majus
latus
non
oppo¬
nitur,
quorum
vtrunque
aduersatur
his,
quae
ab
Euclide
in
primo
elementorum
sunt
demonstra¬
ta.
Ex
quo
sequitur
majus
quoddam
miracu¬
lum,
&
est,
quod
aliquid
spontè
casurum.
addito
pondere
non
cadet.
Nam
posita
parte
baculi
B
D
maiore,
D
C
baculus
cadet,
quia
extremum
eius
cadendo
appropinquatur
centro
terrae
K,
&
ita
C
poterit
eleuari,
&
sic
cadet:
&
tamen
addito
fi¬
tulae