636
DE
ARTE
dicitur,
quo
intrante
incrementum
luna
su¬
scipit
atque
calescere
incipit.
Sol
verò
frige¬
scere
&
humescere:
quoniam
aquam
ad
se
ac¬
ceperit,
&
calorem
siccitatemque
perdide¬
rit,
ex
quo
luminis
exors
obtenebre¬
scit.
Cum
autem
luna
in
solem
ierit,
sol
ipse
reuiuiscere
incipit,
atque
fulgescere:
quia
lux
ei
redditur,
&
luna
splendore
viduata
gracilescit
&
inumbratur.
Vnde
solis
vmbra
frigiditatem
&
humorem
lunae,
vmbram
ve¬
rò
lunae
diem
assero.
Deme
ergo
vmbram
à
sole,
&
tota
lux
eius
vbique
dispergitur.
Non
tamen
opineris
lunam
à
sole
posse
capere
lumen
vno
horae
punctulo,
sed
paulatim
&
paulatim
corpus
soluitur.
In
principio
quan¬
do
soli
Phoebe
est
coniuncta,
ab
ipso
incendi¬
tur:
qua
incensa
paulatim
ante
noctem
me¬
diam
fulgere
conspicitur;
quando
verò
orbe
toto
plena
extiterit,
totam
noctem
solet
ni¬
tore
suo
perfundere.
Qua
rursus
decrescen¬
te,
atque
à
lumine
hebescente,
Phoebi
calor
vigêre
incipit.
Vbi
liquido
cognoscens
in
lu¬
na
quando
sol
splendere
debeat,
si
scriptorum
meorum
mentem
deferens,
introrsum
animo
peruadas,
licet
&
alio
ingenio
intelligi
pos¬
sit.
Cum
luna
hoc
est
lapis
albus
citrinesce¬
re
aut
rubescere
ceperit,
solis
fulgentis
est
in¬
dicium.
Principium
rubedinis
aurora
est,
au¬
roram
citrinam
quis
non
diceret?
Tithonia,
id
est,
aurora
communi
huic
videtur
esse
man¬
cipata