LIBER
XVII.
935
fuit,
atque
audacia
duorum
Turcarum:
tibi
visa
ac
toti
vrbi
nostrae
refero.
Duo
erant
iuuenes
cor¬
pore
haud
magno,
sed
tereti:
quisque
illorum
pri¬
mùm
assumpto
homine
in
humeros
per
funem
ad
dimidium
recti
anguli
accliuem
ascendebat,
&
absque
etiam
ponderum
auxilio.
Inde
adiectis
gladijs
trium
fermè
palmorum
longitudinis,
prę¬
acutis,
acieque
nouaculae,
pedum
malleolis,
rur¬
sus
cum
homine
eodem
ascendebat,
adeò
disten¬
tis
pedibus,
vt
nec
in
plana
terrae
superficie
facilè
fuerit
sic
ambulare.
Inde
funi
superposita
tabula,
pedibus
verò
suppositis
sublicis
quas
nostri
ciues
vocant
scancias,
super
tabulam
sic
positam
ambu¬
labat,
cùm
tabula
ipsa
per
se
ne
vel
momento
funi
superstare
posset.
Deinde
quinque
teretia
ligna
ferreo
filo
crassiore
transfixa,
ob
idque
cohaeren¬
tia,
sed
ita
vt
nullum
alteri
posset
rectè
insistere
vtrinque
supponebat
pedibus,
cum
quibus
super
funem
ambulabat,
cùm
nemo
sic
per
planum
so¬
lum
possit
ambulare,
imò
ne
stare
queat,
hinc
in¬
de
rotundis
lignis,
quae
crassiora
brachio
non
es¬
sent
dilabentibus.
Postmodum
suppositis
patel¬
lis
aeneis
absque
vinculo,
quas
pedum
extensione
retinere
cogebatur,
super
fone
ibat.
Pòst
in
cal¬
dario
sedens
stabat,
caldarium
supra
funem
pen¬
dulum,
horribile
dictu.
Quod
verò
proximum
miraculo
fuit,
hastam
cum
ponderibus
vasi
sub¬
duxit,
vt
caldarium
in
aere
pendere
videretur.
Nam
hastam
retrò
inter
vas
&
funem
positam
an¬
tè
reduxit.
Saltabat
ad
rhythmum
super
fune
pul¬
sante
tympano,
&
modò
se
praecipitem
ex
illa
da¬
bat
haerens
solo
calce
(his
oculis
vidi)
modò
tarso
ac
cymba
pedis.
Stupeat
necesse
est,
qui
videat
Nn
3