1343
PHILOSOPH. 149
ducere rem ad simplicem puritatem raritatis &
densitatis: quamnis non singillatim in ele¬
mentis. Coniunge ergo Sabricum Beyae, vt
inter se gignant sibi simile, quorum semen
multiplicabitur sicut stellae. Et sic patet, quòd
dyptatiua coniunctio est sufficiens in magi¬
sterio.
Triptatiua coniunctio, id est, trinitatis v¬
nio fit ex corpore, spiritu, & anima. Nam se¬
cundum philosophos, sicut anima est vincu¬
lum spiritus, ita & corpus est vinculum ani¬
mae, eò quòd spiritus penetrat, corpus figit,
anima copulat. Sic ista trinitas in essentia est v¬
nitas: quia coaeternę simul sunt & coęquales.
Tetraptatiua coniunctio dicitur principio¬
rum correctio, vt illorum vnum quod perpe¬
tretur in altero: quare pro laudabilissima
coniunctione necesse est, vt sicut in opere no¬
stro quatuor elementa, in compositione liqui¬
da, recenti, tepida, & debitè proportionata.
Quoniam non consurgit aequalitas ex tri¬
bus, sed ex quatuor repugnantibus, in natu¬
ra communicantib. Et sicut mulier habet quin¬
decim venas, & vir quinque: ita Sol in con¬
iunctione, primò habebit tres partes a¬
quae suae; & vxor eius nouem, cuius caudam
masculus cum ascenderit super eam tenebit
rostro, & in vase philosophico requisito, ac in
furno philosophico collocato, & subtiliter
kk 3