PHILOSOPH.
149
ducere
rem
ad
simplicem
puritatem
raritatis
&
densitatis:
quamnis
non
singillatim
in
ele¬
mentis.
Coniunge
ergo
Sabricum
Beyae,
vt
inter
se
gignant
sibi
simile,
quorum
semen
multiplicabitur
sicut
stellae.
Et
sic
patet,
quòd
dyptatiua
coniunctio
est
sufficiens
in
magi¬
sterio.
Triptatiua
coniunctio,
id
est,
trinitatis
v¬
nio
fit
ex
corpore,
spiritu,
&
anima.
Nam
se¬
cundum
philosophos,
sicut
anima
est
vincu¬
lum
spiritus,
ita
&
corpus
est
vinculum
ani¬
mae,
eò
quòd
spiritus
penetrat,
corpus
figit,
anima
copulat.
Sic
ista
trinitas
in
essentia
est
v¬
nitas:
quia
coaeternę
simul
sunt
&
coęquales.
Tetraptatiua
coniunctio
dicitur
principio¬
rum
correctio,
vt
illorum
vnum
quod
perpe¬
tretur
in
altero:
quare
pro
laudabilissima
coniunctione
necesse
est,
vt
sicut
in
opere
no¬
stro
quatuor
elementa,
in
compositione
liqui¬
da,
recenti,
tepida,
&
debitè
proportionata.
Quoniam
non
consurgit
aequalitas
ex
tri¬
bus,
sed
ex
quatuor
repugnantibus,
in
natu¬
ra
communicantib.
Et
sicut
mulier
habet
quin¬
decim
venas,
&
vir
quinque:
ita
Sol
in
con¬
iunctione,
primò
habebit
tres
partes
a¬
quae
suae;
&
vxor
eius
nouem,
cuius
caudam
masculus
cum
ascenderit
super
eam
tenebit
rostro,
&
in
vase
philosophico
requisito,
ac
in
furno
philosophico
collocato,
&
subtiliter
kk
3